Sosyal mecralar, sosyal bir ortam yaratırken aslında bir yandan da duyarsızlaşma ve yalnızlık yaratıyor haberiniz yok. Birinin acısını, üzüntüsünü okuyup gayet üzerinde durmadan geçebiliyorsun artık.. Şimdi gerçekten sosyalleştik mi? Biz önceden ağlayana sarılırdık halbuki..

Sadece sonunda, "Vay be ne hayattı" demek istiyorum..

Şeytan'ın Avukatı adlı filmi uzuun bir zaman sonra tekrar izledim..

Farkettim ki insanoğlu istek ve dürtülerine çabuk yenilebiliyor.. Paranın gücünü reddetmek de zor. Bu üçü birleştiğinde ise değişim neredeyse kaçınılmaz oluyor.. Ben ise oldum olası paranın, dürtülerin insanları bu denli başkalaştırmasına tiksinerek bakarım.. Bilmiyorum.. Her ne kadar anarşizme hafif meyilim olsa da bazı kurallar olmasının birlik içinde yaşayabilmekte önemli rol oynadığını biliyorum.. Bunlarla büyüdük.. Şimdi kalkıp da 3 5 adamın kuralları kendi kendine yıkmasıyla dünya değişmiyor.. Değişen yıkılan şeyler çevresindekiler..
Kendi istek ve dürtlerini elde ederken yıkıp geçen bireyler haline dönüşmek bence çok acizce.. Bir de sürekli nereye kadar oyun oynayacaksın? Düzen insanıyız. Bağlılık, düzenli oturmuş bir hayat tarzı bana daha sıcak geliyor.. O bedenden bu bedene atlayışı adrenalinle değil iğrençlikle bağdaştırıyorum mesela.
Öz olarak şu açgözlülük, firavun ruhluluk beni oldum olası irite ediyor..
İnsanoğlu bi cins..

-Hep dahasına meyilimiz..

Hep bir şeyler için savaşıyoruz, elde ediyoruz ama sonra aklımız başka şeye kayıyor. Sanırım biz elde etmenin hazzını seviyoruz başka bi bok değil ya da daha "gerçekten" ne istediğimizi çözemedik.

İçimdekileri kusmak istiyorum aslında.. Tonlarca cümle kurmak.. Fakat bazen konuşmanın hiçbir şeyi değiştirmediğini düşündüğüm zamanlar oluyor. Yazarken ve okurken tekrar tekrar; yapabildiği tek şey can acıtmak oluyor..
ve bir cümle.. her şeyi en derinden özetliyor gibi..

-Bir kördüğüm ki içim, çözdükce dolanıyor..

Hayatın bazı dönemleri vardır. Her şeyin seni çıldırttığı, katlanamadığın, kaçıp gitmek hatta ölmek istediğin.. en ufak şeylerin dağlaştığı, hiçbir şeyle savaşamaz hale geldiğini düşündüğün günler.. Genellikle ergenlik dönemi ile yetişkin haline gelmeye çalıştığın o karanlık tünel yıllarında olur bu.. Öğretileriniz, edinilmiş bilgileriniz, yaşam stiliniz, fikirleriniz ve daha birçok çevre yöntemiyle (nurture) öğrendiğiniz şeyler ne kadar salakca ve yararsız gelmeye başlarsa tünel o kadar karanlıklaşır çünkü geçmişteki öğrenmişlikleri reddederken içi daha dolmamış kendi öğretilerinize tutunmanız gerekir. Hiç test etmediğiniz daha körpecik olan benliğinize.. yine de kendi istediğini, bildiğini yapabilmenin hazzı bambaşkadır..
Bu anlattığım süreci derinden yaşayan biriydim ve biliyorum ki tek yaşayan da değilim.. Fakat söyleyebileceğim en gerçekci şey şu olur ki; o dönemde her ne kadar çıldırma eğilimleri gösterirsek gösterelim hayat bir şekilde o tünelden bizi çıkartıyor.. Bazı şeyleri reddetsek de yaşamak zorundayız.. Adını sen koy.. Kader de, hayat de.. Bu dünyanın bir kuralı olduğunu görmeye başladım.. Birçok acıyı sadece ben yaşıyormuşum gibi hissetmiyorum artık.. Birçoğumuz tercihlerimize, çevremize göre etki derecesi az ya da çok bu tür duygu değişimlerini yaşadık..
Can çekişerek ölüp tekrar dirilmek gibi..


Yine de yeni olmaya başladığım "ben"i sevmeye başladım.. Çok ben kokuyor çünkü..

 Mutluluğu hep "gelecek, gelmesini beklediğim veyahut ileri bir tarihe atfedilmiş plan ve hayaller" üzerine kuruyorum.. üzücü bir şey.. anından mutlu olamamak.. elindekilerle mutlu olmayan birinin ileride elde edecekleriyle mutlu olabileceğini düşünmesindeki komik ironi bu.. şuankini sevmezsen gelecekteki de "şuanki" oldugunda sevmeyeceksin.. şimdi kendime soruyorum.. "ileridekinin" üzerine mutluluğu atfetmenin nedeni suan kontrol edip piç edemediğimiz içn güzel gelmesnden dolayı mı? bilirsin elimizdekinin kıymetini hiçbir zaman bilemedik biz..

bi dostuma yazdıgım yorumdan.. paylaşılası buldum..

Sorun? hep bir yetersizlik hissi işte.

Herkes bir ilişki yaşamak ister. Arar. Ararken bulamayız aslında.

Neden?

Çünkü ararken / bakarken kusurları da görürüz. Zaten incinmişizdir. Kırılganızdır. Bir o kadar da korkak. Bizi korkutan şeyleri buluruz. Daha kalbimize değmeden kusurlarına odaklanır ve reddederiz.

Beklemediğimiz zamanda, bir anda olur aşk.

Savunmasızken. Bakmıyorken. Bir anda dokunur kalbine ve sen çekilemeden enerjisine kapılırsın. Kusurlar önemsiz kalır. Güçsüz.

Sevgi kusurları göstermez. Örter.

-isimi gizli- bir dostuma yazmıştım konuşmamızda. Sevdim. Paylaşmak istedim.

Dibe vurduğum zamanlarda ve sanki bir daha hiçbir şey güzel olmayacakmış gibi hissettiğimde -ki biz buna depresyon diyoruz- sürekli kendime şu cümleleri fısıldardım..




-Her zaman yağmur yağmaz. Yağmur yağdığı gibi güneş de açmak zorundadır..

Sahip oldugun kimliğini yazmak sahte / kendi yarattığın bir benlikten bahsetmekten daha zordur. Bu yuzden etrafta kolayca laflardan yaratilmis insanlar bulabiliriz. Böylelikle sürekli içlerindeki "gercek kimligi" anlamaya çabalamamız gerekir.







Legodan mı, egodan mı, hamurdan mı yaratıldın?

Bazen bazı cümlelerimizin içinde sorular gizlidir. Cümle noktayla biter gibi gözükür ama "dimi?" sorusu içerir. Desteklenmek, tastiklenmek, pekiştirilmek isteyişimizin ürünü olan "dimi?"






-Sorabilecek cesaretimiz olmadığından mı noktayla bitiyor bu cümleler?
-Yoksa söylerken istediğimiz gibi bir cevap olsun diye cümleyle yönlendirmeye mi çalışıyoruz?
-Veyahut soruyu direk sorduğumuzda alabileceğimiz cevaptan korktuğumuzdan cümleyle sus payı şansı verebilmemizden mi?

"Küçükken, yanlış bir şey yapmazsan, kimse sana düşman olmaz sanıyorsun. Yanılıyorsun."

Bence en üzücü şeylerden biri de herkesin birbirini eleştirirken, ezerken, küçümserken karşındakinin kendi seçimi olup olmadığını düşünmemesi..

*Yolda tiksinerek baktığın üstü saçı başı kirli kadın da bu hayatı istemezdi. O da muhteşem bir ailede doğmak isterdi elbette. 

*O kız seçmedi böyle bir bedeni..

*O adam da engelli olmak istemezdi.. Zaten hayat yeterince zorken..

Düşünmüyoruz..  Sanki onlar seçiyormuş gibi itiyoruz hep.. Sanki onların suçuymuş gibi.. Durup bir görebilsek yüreklerindekileri.. Onlar da senin gibi olmak isterdi sen nasıl başkaları gibi olmak istiyorsan..

Kim eksik, çirkin, fakir, pis, dışlanmış olmak ister ki ????

ikilem

Şöyle bir karmaşaya düşüyoruz aslında.
"Kötülük eden kötülük bulur" diye bir zihniyetle büyütüldük. Etrafta "kötü" diye tanımladığımız insanların çektiği sıkıntıları "haketti" diye nitelendirdik.

Sonra dönüp kendi hayatımıza bakıyoruz. Lan?!! Bizim de hayatımızda hiçbir şey güllük gülistanlık değil ki???!!

Sonra bizi alıyor bir sorgulama.
-Ne yaptım da ben bunları yaşıyorum?


Sonra da kendine saldır dur. Beğenme hiçbir şeyini. Sorgula hep falan. öf.









Hayatın bizi büyütme aracı olarak acıyı kullandığını unutuyoruz halbuki.

ruhum kanıyor..

"içimdeki fırtınaları dindirmek için oyalıyorum kendimi bunlarla" dedi..


Senin hiç fırtınaların dinmedi ki anne. Fırtınaların beni de savurdu ordan oraya.. Benim dünyama da ulaştılar.. Sanki benim dünyamda benim yarattığım fırtına hiç yokmuş gibi sanki..
Hem var hem yoktun sen hep zaten.


Merhaba anne! Ben hep unuttuğun en yakın dostunum.
Bana BİR İKİ dakikanı ayırabilir misin?

Büyümek zor zanaat. Takvim yapraklarıyla ölçülecek şey değil.

Kendi boşluklarımı dolduramadığımda birilerine ihtiyaç duyarım ama onlar da hep eksiktir zaten.. Dolmaz o boşluklar..

"sürekli daha iyi olmalısın" fikriyle "kendini böyle sev" fikrini aynı anda yerleştirmeye çalıştık beynimize.. Ee bu karmaşamız normal değil mi şimdi?

Kendimizi böyle sevmeye çalıştık. Olmadı çünkü daha iyi olmalıydık. Daha iyi olduk. Sonra kendimizi böyle sevmeyi denedik tekrar. O da yetmedi. Hep bir daha fazlasını istedik.. Bu kısır döngüde eridi gitti "kendimiz"...

"Bazen insan; 'ben iyiyim' dediğinde gözlerinin içine bakıp, 'iyi değilsin, biliyorum.' diyecek birine çok ihtiyaç duyar.."